Prowincja idzie na wybory – fragment wstępu

Prowincja idzie na wybory, to druga z moich satyr. I nieco obszerniejsza niż pierwsza. Ta, ma ponad 300 stron. Jednak nie o ilość, a o jakość chodzi.

Wstęp do książki Prowincja idzie na wybory

Tak mogłaby przedstawiać się cała książka, jak w tym zachę­ca­jącym cytacie otwierającym. Niestety, to tylko chwytliwa ściema, nie do końca odzwierciedlająca się w treści. Nie jestem aż tak perwersyj­nym twórcą. Satyra rozładowuje napięcia. Lepsze to, od picia wódki.

Nie sprzedajemy papieru toaletowego, nie mamy na wyprze­daży używanych szczoteczek do zębów. Oddajemy książkę, którą moż­na przeczytać albo zachować się typowo, na Polaka: „nie wczytu­jąc się w przekaz, zajechać autora”. Wybór pozostawiłem Czytelni­kowi.

Czy to jest dobra lektura? Myślę, że inna. Jeśli tylko ktoś, zde­cyduje się przezwyciężyć wiekowe kołtuństwo, aby wejść do świata, który ukazuje działanie systemu, dążenia politycznych elit, zmierzają­cych do osiągnięcia korzyści partykularnych, to pozycja ta, będzie „skro­jona na miarę”. O pewnych sprawach, należy pisać wprost, przy tym zachowując odrobinę dobrego humoru i zdrowego rozsądku.

Występujący tu seks, definiuje tabu, o którym wolimy nie mó­wić i nie myśleć. Jasne, że tak – bo preferujemy postawę, wyrażoną w trzech słowach: „poleżeć, popachnieć i zajaśnieć”, a osobiste marze­nia i pragnienia, nie urzeczywistniając, skrywamy głęboko. Jednak, to lu­dzie gotowi są, za kilka stówek sprzedać własne ciało, a model współ­czesnej „galerianki”, obowiązujący na różnych szczeblach, za­leżny jest od wieku danej osoby i możliwości środowiskowych. Nie tylko mało­lata, pragnąca dobrego życia, może skrycie „dawać dupy”. Czynią tak pan­ny „z dobrego domu”, nowoczesne posłanki czy szano­wane księ­gowe oraz religijne matrony[1]. Moralność głoszona publicz­nie, nie od­powiada zachowaniu na salonach.

Nie udawajmy na siłę, że jesteśmy pobożni. Znam gości, którzy mają żony, są radnymi, wychowują dzieci, ale na boku, mają kilka ko­chanek. Dodam, nieskromnie: – Nie zazdroszczę im, nic a nic! Jeden zawodnik, rywalizował z własnym ojcem, o ilość „za­liczeń”. Przy tym, nie przeszkadzało mu, że ojciec zdradza jego ro­dzo­ną matkę (chciał­bym, aby ten fakt został zmyślony). Powaga, bo to przykre.

Inna, niemniej ciekawa historia, wydarzyła się w rodzinie, w której jeden zacny buhaj[2] używał trzech sióstr, a one wiedziały o jego zapędach, dzieląc się nim, walcząc o możliwość spotkania, oszukując się wzajemnie; dwóm spłodził dzieci. Porządne panny, na szanowa­nych stanowiskach, „ugrzęzły” na prowincji, brały udział w stosun­kach na dwie dziurki, zabawiając się tak, że producenci filmów porno, mo­gliby udać się do nich, prosząc o poradę.

Te sytuacje, o których wspo­mniałem, są „z życia wzięte”: nie są za­kamuflowane i „obłe”.

To, co zdarza się na ekranie monitora, gdy włączamy pornusa, nie jest czymś wyjątkowym i wyreżyserowanym. To rozgrywa się w każdej sekundzie.

Nawet, gdy czytasz ten tekst i stwierdzisz, że to bzdu­ry.

Jeden facet, posiadający dwójkę dzieci, wmawiał mi, że mąż z żoną – tworzący tradycyjny związek, mogą współżyć ze sobą do pięciu minut. Zdawało się mi, że on lekko zazdrościł tym, co w erotyku, mo­gli „działać” do dwóch kwadransów. Uważał, że porno, to wymy­ślona per­wersja. Mając siedemnaście lat, nie wnikałem w szczegóły. Kiedy na­byłem odrobiny doświadczenia i poznałem trochę życia, to prze­konałem się, że nie miał racji.

Ludzie nie wymyślają, ale odtwarzają. Ukrywamy się, zakłada­jąc maski – dlatego nic nie wychodzi na wierzch.

Na koniec, ostatnia już historia. Mój znajomy, mieszkał na stancji, u obcej kobiety i jej męża. Mąż szedł do pracy, a on „nie ża­łował”. Nic w tym dziwnego, bo tak to dzieje się zwyczajowo – już Mo­lier w Świętoszku, ukazał, może nazbyt delikatnie, ale jednak, że nie wolno do domu wpuszczać obcych. Mądry człowiek, przeciwdziała zja­wisku „zrogowacenia”, naturalnie wypychając z zasięgu wzroku in­nych samców.

Wracając do tych dwojga kochanków, to opracowali oni świet­ną metodę współżycia, jak nawet w pobliżu kręcił się niechciany mąż. Kochanek aplikował lubej wibrator na pilota. Cie­kawe? Chodziła z tym ustrojstwem w majtkach, a on, w różnych sytuacjach, podkręcał ob­roty. Zastanawiam się, jak musiała wyglądać jej buzia, na której ry­so­wało się podniecenie (mąż-kapucyn nie pozna­wał podniety własnej żo­ny – Wstyd!). Widać, że byli sobą przeżarci.

Życie jest nazbyt malownicze. W polityce, jak w życiu – także wy­darzają się przeróżne sceny. Może nie do końca fantastyczne, ale na­sze – takie zwykłe, codzienne. Musimy zdać sobie sprawę, że czło­wiek poddany jest biologii. Jak nie wykorzystuje tego potencjału, to mar­nieje lub odbija mu szybko, rzucając się na „dekiel”. Nie mogę wska­zać, konkretnych starych panien i kawalerów, ale obecni na sce­nie politycznej, świadczą najdoskonalej o tym, czego dowodzę.

Udajemy dobrych i ogładzonych, ale wciąż jesteśmy niewolni­kami natury, a w ciszy i samotności… Mówią, że to grzech. Samo uży­cie tych powszechnych słów, oznacza zamach na moralność. W sumie racja, tylko, kto nie grzeszył, gdy onanizował się? Religia kato­licka, każe kłamać człowiekowi przed samym sobą, obciążać się winą, za dokonany czyn – a nade wszystko, wyspowiadać się – koniecz­nie, po „niecnym działaniu”. Jestem ciekaw, ile osób o tym mówi? A jeśli już mówią, to czy słuchający, jarają się tym? W końcu, oni też pełni „po­trzeby”, a dowodzą tego liczne wynaturzenia, zaistniałe w „ło­nie ko­ścioła” (pedofilia, seks pozamałżeński). Nic, co ludzkie… – myślmy po­zytywnie.

Wierzę w to, że istnieje zapotrzebowanie na książki, ale takie, które wywołują wstrząs, przeżycie lub uporządkują pewne sprawy, do­dając nam wiedzy o zakulisowym życiu elit. Czytanie dla czytania – jak dla mnie – nie ma sensu.

Oddaję w ręce Czytelnika rzecz odważną, a wręcz miejscami obrazoburczą. Znajdziecie tu opisy ostrego seksu, niekiedy strzelaniny czy też krwawego rytuału, w trakcie którego przywoływany jest de­mon. Politycy, aby wygrać wybory, odwołują się do nadnaturalnych zjawisk.  Życie, nie wyzwoliło się spod panowania magii i czarów. Do­wodzi tego, chociażby rosnąca popularność wróżbitów i wróżek. Sze­roko otwórz­my oczy: – Czy aż tak mylę się w tej ocenie? Satyra wszyst­ko przerysowuje – rzecz jasna – ale opiera się na życiowej osno­wie.

Bogaty świat Kaczkoduk przejmuje ster!, ukazuje w krzywym zwierciadle, zabawy i życie elit. Polecam książkę, która jest satyrą poli­tyczną i erotyczną groteską, powieściopisarską składanką, dopra­wioną odrobiną pornografii. To novum, eksperyment i rzecz nieby­wała.

Kaczkoduk… krąży wokół przeżyć cielesnych, które pojawią się w różnych momentach akcji. Na tle całej książki, sprawią że przed oczyma Czytelnika, wyłoni się zupełnie nowy świat, bez tabu i tajem­nic, pełen rozkoszy i zmysłów. Świat współcześnie rządzących, global­nych elit – to chyba właściwie określone miejsce akcji. Globalizm to świetna sprawa, ale nie na obecnych zasadach.

Postarajmy się przekroczyć granicę, absorbując siebie, bez wy­ko­nywania gestu poddaństwa, wobec określonej ideologii. Tak tworzy się fa­bułę z erekcją.

Wolę pisać tego typu książki i przekraczać tabu, niż transmito­wać narodziny dziecka w mediach społecznościowych. Poza tym, wy­ja­śniam kilka spraw, związanych z techniką sterowania masami i „roz­gry­waniem”, tej tzw. „polityki” (albo „rozgrywaniem polityków”).

Seks to element życia, stary i sprawdzony sposób na stres, spo­iwo człowieka, łączące go z wiecznością. To nie jest akt tragiczny i za­ka­zany. Nie tylko elity mogą sobie pozwolić na lubieżne zbliżenia. Ich przedstawiciele odważyli się na to i osiągnęli sukces. Dlatego ko­chają się – z kim i jak chcą – bo mają za co (proste). Zwykły człowiek, ma nieco mniejsze pole do manewru, ale czy tak zgoła inne potrzeby?

Zawody, związane z polityką i biznesem, narażone są na nad­miar przeżyć. Stąd, w tych środowiskach, większe zapotrzebowa­nie na rozkurczenie i luz. Seks żyje tam samoistnie, stanowiąc ele­ment, two­rzący prawdziwy obraz polityki i biznesu. Sfery te, przenikają się i ist­nieją, jak jedna całość.

Jak działa ten cały system? Kto, z kim i dlaczego? Tego dowie­cie się z książki.

Co do seksu… Wiele współczesnych karier zbudowano na „du­pie”. Bolesny to fakt, że na tym, a nie kompetencjach, niektóre panny, prze­znaczone do wyższych celów, wślizgują się na wyżyny – po wiel­kich członkach tego świata. Moja książka, prezentuje kilka takich za­cnych obrazków. Ma ona bawić, szpecić i rozbudzać zmysły. Wyobraź­nia to klucz, ale nie konieczność.

Czytając książkę, macie też zastanowić się: czy nie urozmaicić życia płciowego? To ważne, by stać się spełnionym, jak Dubie­niecki czy Kopara. Nie polecam uczyć się z tego, co tu prezen­tuje, ale wycią­gnąć ważny wniosek – człowiek żyje raz, wobec czego zasługuje na pełnię przeżyć. Można zamieszkać samotnie, dzieląc domostwo z ko­tem albo wybierając staropanieństwo, doradzać innym stosowanie an­tykoncepcji. Dwulicowość to cecha, a nie domena wielu narodów.

Kolejny element tej powieści, stanowi wątek spirytualny, w któ­rym to elity polityczne ułożyły się z nieczystymi siłami, aby rządzić świa­tem. Wierzyć w to, bądź nie? Z rytuałów korzystają bogaci, jak rów­nież z usług ekskluzywnej prostytucji oraz „gejowskich dziwek”.

Nam pozostają wróżbici na SMS[3] czy tarocistki, dostępne na super linii z 0 700… Nad wszystkim czuwa stara, masońska loża. Ład świata, tworzy nienaruszalny system, który w książce objawił swoje ob­licze. To, że iluminaci obecni są od tysiącleci, to fakt bezsporny. Za­po­znajcie się z metodami działania, tych „wybrańców” planety (po­srań­ców  zabrzmia­łoby lepiej, lecz nie wypada, na łamach publicznej książ­ki).

Seks, występujący na kartach tej pozycji, nie zna tabu, nie ma też hamulców. Istnieje w sferze marzeń i czynów, jest codziennością, tak zwykłą jak oddychanie czy mycie zębów. Przekonajcie się o tym, po­znając salonowe zabawy, w brukselskim domu Dubienieckiego oraz w pałacach premier Kopary, hotelach i biurach czy rezydencjach rzą­dowych.

Seks perwersyjny, z głęboką penetracją i zaspokojeniem, na rozmaite sposoby, seks par homoseksualnych, solo i grupowy. Każdy moż­liwy seks, z połykiem włącznie. Może to i brutalne, wielu oburzy się, ale jakże prawdziwe, obecne i potrzebne we współczesnym świe­cie. Nie bądźmy obłudnikami, tacy jesteśmy, o tym marzymy. W tym kie­runku zmierzamy, nawet jak publicznie „picujemy się”, głosząc świę­toszkowate hasła (glansując na liberałów). Jesteśmy ludźmi i nic, co ludzkie, nie jest nam obce. „Homo sum et nihil humanum a me alienum esse puto” – cytuję w błędnej postaci, jedno zdanie wielkiego humanizmu, wyrażone przez Terencjusza, w komedii Sam siebie ka­rzący[4].

Większość polityków, gdyby poczuła, że z mówienia o warto­ściach religijnych i narodowych, nie ma już kasy – to uwierzcie, że uszedł­by z nich ten patriotyzm, tryskając – jak powietrze z balo­nika. „Ma­ło błyskotliwe” stwierdzenie, uzupełnia ważne dla mnie mot­to. Nie patrzę na polityków przez pryzmat wyznawanej ideologii czy kreowanej wiary. Na nich trzeba spoglądać, widząc ciągle potrzebę zdo­bywania zasobów, która towarzyszyła człowiekowi pierwotnemu.

Życiu moich bohaterów, towarzyszy intryga i żądza władzy, przepełniona codziennością, opływająca w drogiej whisky, a klimat prze­syca zapach kubańskiego cygaro. Dziurki na pokład; kto nie orze, ten nie może! Kto nie bzyka ten gej. Ale i gej potrzebuje czasem z fan­tazją!

Odważycie się na takie plugastwo? Ja dałem radę napisać, te­raz może, Wy przeczytacie, pamiętając o zacnej maksymie „nic, co ludz­kie…”. Szeroka sieć powiązań biznesowych, często przeplata się ze stosunkami cielesnymi. Drodzy Czytelnicy, czy miewacie stosunki? Na pewno nie jesteście w biznes-sieci (a chcielibyście). Dlatego wielu jest tak podłych, gdyż odczuwa potrzebę pieniądza. Dymając in­nych, moż­na stać się bogatym – inna droga nie istnieje.

Jeśli liczycie, że w książkach, takich jak moja, istnieją zwroty wulgarne, które obrażają estetykę – to jest mi cholernie przykro, gdyż w telewizji publicznej i gazetach, głośno było o zacnych tego świata eli­tach, które widziały: „chuja, dupę i kamieni kupę”. To w tej telewizji i tych gazetach, wyzywano ludzi od „komunistów i złodziei”. Wreszcie – tak na sam koniec, za pośrednictwem tych mediów, toczy się bez­sensowny spór, trawiący niejeden kraj, na którym zyskują nieliczni, a w młynku publicznych dotacji, mieli się plugawe słowa, które ranią, bolą i głuszą prawdziwego ducha „człowieków”.

Oby ten „świński róg obfitości”, zaprzestał wydawania chocho­lich jęków, a jeden kraj i naród, nigdy więcej nie zaznał słów „gorszy sort”. Oby żadna kanalia, nie poderwała się, aby gładzić in­nych.

Szanuję Państwa i staram się robić, co w mocy mego umysłu, aby docierały do Czytelnika treści wysokie, zdominowane jakością. Chciał­bym, aby Czytelnik nie doszukiwał się w potknięciach, idei do kry­tyki, a także rozumiał iż wiele słów użyto celowo, a dialogi (nawet te nasze i codzienne), nie są tak błyskotliwe i idealne, a literatura po­win­na odzwierciedlać rzeczywistość, zamiast tuszować i kolorować fak­ty. Liczę na to, że książka zostanie przyjęta ciepło; ja mam w sobie ogrom­ny entuzjazm ku temu. Pamiętajmy, że fikcyjny świat bohate­rów ma służyć naszej rozrywce i przemyśleniom, a nie doszukiwaniu się jakichś analogii, które najzwyczajniej w świecie nie istnieją.

Zupełnie poważnie, na sam koniec, nie każde słowo uznane za błąd, będzie nim w tej pozycji literackiej. Wszelkie tekstowe wyczyny, zo­stały zamierzone i uczynione z pełną premedytacją, gdyż książka ta powstała, stworzona stylem „jebitnym” (nie mylić z „wybitnym”).

Przypisy do tekstu:

[1] Matrona – starsza kobieta, zachowująca się statecznie i dostojnie.

[2] Buhaj – samiec rozpłodowy bydła domowego.

[3] SMS – Short Message Service. Krótka wiadomość tekstowa wysyłana lub odbierana przez tele­fon komórkowy.

[4] Homo sum, humani nihil a me alienum puto – wers 77 komedii Terencjusza Sam siebie ka­rzący.

Prowincja idzie na wybory! – fragment

Polecam:

Prowincja Pełna Wiochy brutalny fragment o Polsce

Prowincja Pełna Wiochy (2016) satyra

Strona autorska