Prowincja Pełna Wiochy to brutalna, bezkompromisowa opowieść o świecie, w którym system nie potrzebuje już krat ani strażników, by kontrolować człowieka. Wystarczy strach, pieniądz i odpowiednio ustawione mechanizmy zależności.

Fragment, który czytasz, odsłania kulisy fikcyjnego kraju Polgarów – rzeczywistości niepokojąco znajomej, gdzie ambitni są eliminowani, a przeciętność staje się narzędziem władzy. To nie jest literatura dla każdego. To tekst, który prowokuje, drażni i zmusza do zajęcia stanowiska.

Jeśli szukasz wygodnych odpowiedzi – nie znajdziesz ich tutaj. Jeśli chcesz zobaczyć świat bez filtrów – jesteś we właściwym miejscu.

Prowincja okazywała się doskonałym rajem, w którym każda rzecz była możliwa. Łachudry takie jak Tasiemiec, Krasiu­lec, Bułka i Maciejowik, korzystając z naiwności ogółu, na który pluli, przed którym udawali dobrych, ustawiły się „na bogato”. Ko­rzystali na tym, że naród Polgarów stracił wyczucie. Nie był się już w stanie zjednoczyć, a dawna klątwa hamowała wszelką inicja­tywę. Mądrzejsze jednostki niszczono, dając głupcom in­stru­men­ty i pieniądze do tego, by nie wybił się nikt, kto byłby w stanie rozwinąć dobrobyt i spowodować, że naród ten mógłby czego­kolwiek żądać.

Prowincjusze tworzyli układ z Warchołowem. Powstał ogól­nonarodowy plan wyjebania ambitniejszych jednostek poza gra­nicę. Zasłużył się w tej materii Leszek Meller i Olek Kwas. Pozostałe osoby w kraju, można było łatwo stłamsić i zgasić, choć­by ekonomicznie, blokując warunki do rozwoju. Istniała nieskoń­czona lista możliwości, a forma zależała wyłącznie od fantazji. Opor­nych można było poszczuć policją, służbami, urzędem skar­bowym, sądem i prokuratorem. Nikt nie wychodził z opresji cało, koń­czyło się więzieniem albo mandatem, za który, nałożona kwo­ta była tak niebotyczna, że w spłatę angażował się wyszkolony do za­dań komornik, nie pozostawiając ofiary z pu­klem włosów w rę­ku.

Banki zachodnie kosiły bajońskie prowizje za konto czy kre­dyt, a zakłady pracy zmuszały do przynależności do systemu kont i lokat, premiując pracowników „stówką” za utworzenie ra­chunku. Pojawiły się debety, pierwsze zaliczone braki spłat, itd. Ban­ki, wspólnie z namnożonymi jak grzyby po deszczu firmami win­dy­kacyjnymi, zbierały obfity plon. Układ zamknięty pasł się i żarł, kontrolując życie codzienne Polgarczyka. Te same banki, na zachód stąd, nie stosowały już takich norm, ale kto przejmowałby się takimi niedorzecznościami. Klasa polityczna Polgaru żarła z „pierw­szego koryta” i garnęła co mogła, pieprząc farmazony, od których uszy puchną… ale kto łachudrze zabroni? Jak mawia przysłowie geniuszy od polityki sejmowej: „naród jest jak trawa, można skosić, to odrośnie” i jeszcze inne: „jakiegoś mnie stwo­rzył, takiegoż mnie masz”. Patrząc na niektórych polityków, zdro­wy rozum oburza się i pyta: skąd się wziął dany debil? Otóż źle czyni, bo należy przyjąć – postępując za klasykiem, że część spo­łeczeństwa, to zwykli idioci, których przekrój intelektualny, sta­nowi warstwa reprezentująca.

Czarownicy głosili miłosierdzie, niosąc na przedzie święte obrazki, ale za pazuchą skrywali sztylet, którym gromko razili bied­ne i oporne jednostki. Powstał obóz koncentracyjny albo wię­zienie, nie państwo… taki obóz o niezaostrzonym rygorze, bez strażników z bronią. Rolę porządkowych przejęli „kapo”, którzy słu­żąc wrogowi oraz własnej pustej i tępej pale, żyli lepiej niż prze­ciętnie, a innych prowadzili na szafot.

Celowo trzymano Polgarów za ryj, aby wyżej nie unieśli głowy. Ideolodzy tego nurtu, wierzyli iż należy odbudować przed­wojenne elity. Dlatego społeczeństwo miało ograniczony dostęp do pieniądza, tylko wybrani zyskiwali fortuny: elita to elita, musi od­znaczać się na tle pozostałych.

Wybór pozostawiono… gdy ktoś chciał więcej, to mógł wy­jechać albo zająć się prostytucją, sprzedając własne ciało, córki bądź syna. Owi „kapo” nażarli się już, razem z czarownikami, a krew w nich wrzała, więc zapragnęli podymać za pół darmo…

Zjawiska te określano mianem „demokracji”. Za ludowej wła­dzy nie do pomyślenia było traktowanie człowieka niżej zwie­rzęcia. Łechcąc i nęcąc, zwabili ludzi w potrzask, zniewalając i sub­telnie układając przy glebie. Czas bohaterów przeminął. Wiel­cy i „walczący z układem” grają na nosie uczuć narodu, który prują aż… Piękny jest kraj mogił, który własnych, wartościowych ludzi, posyła na szafot… lecz „nadstaw drugi policzek” – w końcu tak głosi idea.

Poza granicami, Polgarowie stanowili tanią siłę roboczą, nie­mającą na nic wpływu. Byli też alternatywą dla rozleniwionych ludzi Zachodu, w przypadku ich ewentualnego buntu, co do wa­runków pracy i płacy. Ponadto, ich obecność obniżyła wartość wy­nagrodzenia. Dla całej Europy, było to bardzo korzystne roz­wią­zanie. Zamiast pozwolić na utrzymanie fabryk w Polgarze i stracić rynki na Wschodzie, udało się dzięki łapówkom, działającą gospo­darkę rozbebeszyć, a taniego pracownika zabrać do siebie. Wciąż wybrane towary trafiały tam, gdzie trzeba, a Polgary na nic nie miały wpływu. Skończyły się światowe rankingi w sferze go­spo­darek wolnorynkowych. Dziwnym zrządzeniem po przemia­nach, kraj nie uplasował się na żadnych znaczących pozycjach. Cze­mu było to możliwe za „czerwonej zarazy”? Ot, tajemnica poli­szynela albo perpetuum mobile.

Prowincja była kluczem do drzwi, które zamykały kraj Pol­garów na kolejne lata, skazując na upokorzenie i biedę jego lud­ność.

Był to plan prawie doskonały…

Najwięksi bohaterowie Polgaru wyruszyli w samotny marsz, ku chwale dawnej dumy i wielkości. Ostatni marsz…

Znając kulisy spraw, których przeciętny Polgarczyk nie ogar­niał, postanowili złożyć życie na szali, by zjednoczyć ku chwa­le dumny i silny naród, który mógłby wznieść nad światem wielką flagę mądrości i rozumu. Bo Polgary tworzyli, myśleli i walczyli z rów­ną zaciekłością, co otumaniali się głupotą. Jednak wyjść z tej głu­poty, oznaczało żyć w chwale, nie w nędzy i sztucznym upadku.

To Polgar tworzył synów ziemi; mocnych i surowych jak li­ta skała. Nie miał być to kraj dziwek i alfonsów, skurwieli i dywer­santów, pisarzy oraz nieuczciwych sędziów i stróżów prawa, lecz kraj mądrości i człowieka.

Zanim umrze duch narodu, świat musi poczuć moc jego bi­jącego serca, usłyszeć siłę maszerujących stóp, walących o zie­mię ojców i matek w jedności. Ziemia uchwyci wiew powietrza, po­ru­szanego siłą ramion maszerujących hord dawnych Polgarów.

Powstają z dumą, ku chwale swych miast, ku chwale kraju. Wal­czą o byt lub giną, umarli za życia.

Perkun wzywa ku ostatniej posłudze…

Zdrajcy Polgaru strwożeni w strachu. Psy niewierne, które okaleczyły matkę, wydając na świat bezbożne bękarty. Przeklęte bę­dą wśród ofiar wasze plwociny.

Kurwy, nazywające siebie „ludźmi”, dające dupy na rogach ulic, sprzedające bliźnich za papierową mamonę, zakrywające zwy­rodniałość miłosierdziem wiary. Tysiące niesłusznie skaza­nych przez bliźnich, z winy nieposiadania, zamęczonych z biedy, wy­klętych z niedouczenia. Zapomniani z pochodzenia, którym wmó­wiono, że istnieją „lepsi i gorsi”, łamiąc jeden lud Polgaru, zmu­szony do kombinowania i okradania rodzin. Zakłamani we wła­snej historii i nauczeni odruchowej nienawiści, przyjaciele zdra­dzeni o świcie, dbający o własne dobra, zdychajcie przepeł­nieni jałmużną oszustów.

Prowincja pełna wiochy – fragment 

Metafora „Sufitu i Równania w Dół” ukazuje czym i o czym jest Prowincja?

Wyobraźmy sobie społeczeństwo jako wielki pokój, w którym wszyscy stoją.

• Prowincjusze i Warchołów (Układ): Są jak niska, betonowa płyta, zawieszona tuż nad głowami ludzi. Ten sufit nie pozwala nikomu wyrosnąć wyżej niż średnia. Układ dba o to, by sufit pozostawał nisko.

• Ambitniejsze jednostki (Ofiary): To ci, którzy próbują skakać, wspinać się lub po prostu są wyżsi. Ich głowy uderzają w betonowy sufit.

• Plan „wyjebania”: Gdy ktoś zaczyna zbyt mocno naciskać na sufit, Układ (rękami Mellera i Kwasa) nie naprawia sufitu, ale otwiera zapadnię w podłodze pod tą osobą. Zamiast rosnąć w górę, ambitny człowiek spada w dół – „poza granicę” pokoju, do piwnicy zapomnienia lub na emigrację.

• Stłamszenie pozostałych: Dla tych, którzy zostali, sufit staje się jeszcze cięższy. To ekonomiczny ucisk. Powietrze w pokoju staje się rzadkie, zasoby ograniczone. Ludzie nie myślą o rozwoju, tylko o przetrwaniu. Skupiają się na tym, by nie uderzyć głową w sufit.

Polecam:

Prowincja Pełna Wiochy (2016) satyra
Książki, które zmuszają do myślenia

Strona autorska Marcina Łupkowskiego